روى شتر و اسب تعبير به « استظهار زاد » مىكرده اند ، يعنى توشه خود را ظاهر كرده است ، ظاهر بودن براى اين است كه روى حيوان بوده و همه مىديده اند ، حالا حضرت مىفرمايند : اين فرد زاد و توشه خودش را براى روز قيامتش ظاهر كرده است ، مقصود اين است كه چنين كسى بالاخره زاد و توشه اى براى قيامت خود برداشته است و حتماً دست خالى نيست . « و وجه سبيله » اين زاد و توشه در جهت همان مسيرى است كه او قصد مسافرت به آن را داشته ، « و حال حاجته » و اين زاد مناسب با حاجتِ او در روز قيامت است ; اين توشه اى كه آماده كرده هم در جهت همان مسير است و هم مناسب با آن هدفى است كه او در نظر داشته . « و موطن فاقته » اين جمله عبارت ديگرى از جمله قبل است و به همان معناست ; « موطن » به معناى جايگاه ، و « فاقة » به معناى احتياج است ; يعنى اين توشه اى كه فرستاده براى جايگاه احتياج اوست . « و قدّم امامه لدار مقامه » و اين توشه اى را كه مهيّا كرده مقدّم انداخته و جلوتر از خود فرستاده است براى جايگاه و اقامتگاه ابدى خود . سير در جهت هدف خلقت « فَاتَّقُوااللهَ عِبَادَاللهِ جَهَةَ مَا خَلَقَكُمْ لَهُ ، وَاحْذَرُوا مِنْهُ كُنْهَ مَا حَذَّرَكُمْ مِنْ نَفْسِهِ ، وَاسْتَحِقُّوا مِنْهُ مَا اَعَدَّ لَكُمْ بِالتَّنَجُّزِ لِصِدْقِ مِيعَادِهِ ، وَالْحَذَرِ مِنْ هَوْلِ مَعَادِهِ » ( پس اى بندگان خدا از نافرمانى او بپرهيزيد به خاطر هدفى كه براى آن آفريده شده ايد ، و از چيزى كه از ناحيه خدا از آن ترسانده شده ايد نهايت ترس را داشته باشيد ، و خود را سزاوار آن بهشتى كنيد كه براى شما آماده شده و به شما وعده داده شده است ، وعده او را راست بدانيد ، و از وحشت قيامت حذر نماييد . ) پس از آن كه اوصافى از مردان متّقى بيان فرموده و آنها را الگوى ما قرار داده ، باز خطاب به جمعيّت حاضر فرموده اند : « فاتّقوا الله عبادالله جهة ما خلقكم له »